Najczęstsza grzybica skórna u psów – Microsporum canis « Lecznica weterynaryjna "Pankracy"

Strona główna  ›  Porady dla właścicieli psów  ›  Najczęstsza grzybica skórna u psów – Microsporum canis

Tagi: , , , ,

Najczęstsza grzybica skórna u psów – Microsporum canis

Dermatofity są grzybami wielokomórkowymi powodującymi zakażenia skóry i jej wytworów zarówno u ludzi jak i zwierząt. Dermatofity w większości przypadków wytwarzają enzymy proteolityczne i keratolityczne, dzięki czemu wykorzystują keratynę zawartą w skórze i jej wytworach  jako źródło substancji odżywczych. W środowisku zewnętrznym, w korzystnych warunkach (sucho, umiarkowanie ciepło) ich zarodniki mogą przetrwać nawet do 4 lat. Wilgoć i wyższe temperatury skracają zaraźliwość zarodników.

Do dermatofitów należy m.in. Microsporum canis. Grzyb ten jest najczęstszą przyczyną grzybic powierzchownych u psów. W przypadku stwierdzenia grzybicy u psa, w 80% przypadków jest to grzybica wywołana przez grzyba z rodzaju M.canis

Zakażenie:

Do zakażenia może dojść zarówno w wyniku bezpośredniego kontaktu zdrowego zwierzęcia z chorym osobnikiem jak i w wyniku kontaktu zdrowego zwierzęcia z bezobjawowym nosicielem, czyli zwierzęciem które wydala namnażającego się w nim grzyba, nie wykazując przy tym objawów choroby. Tym chorym zwierzęciem bądź bezobjawowym nosicielem nie musi być tylko pies, ale również kot, bądź inne zwierzę które wspólnie zamieszkuje jeden dom z psem np. chomik, świnka morska. Najczęściej bezobjawowymi nosicielami są koty, głównie długowłose i powyżej 2 roku życia. Należy pamiętać, że źródłem zakażenia może być tez człowiek. Grzyb pokonuje bariery gatunkowe i szerzy się zarówno z kota na psa czy człowieka, ale również z człowieka na zwierzęta.

Szerzeniu się grzybicy wśród psów sprzyjają wszelkiego rodzaju skupiska takie  jak: wystawy, hodowle, schroniska, krycie jak również wspólne legowiska, szczotki, miski , zabawki. Również pasożyty takie jak pchły, wszy czy wszoły mogą przenosić grzybice ze zwierzęcia na zwierzę.

Również źródłem zakażenia są: dywany, meble tapicerowane, zasłony, koce, ubrania, ponieważ tam znajduje się dużo zarodników grzybów.

Objawy:

U psów M.canis daje dość słabo wyrażone objawy kliniczne, najczęściej w postaci ograniczonych zmian skórnych. Rzadko kiedy dochodzi do uogólnienia choroby. U zwierząt dorosłych z prawidłową odpornością zazwyczaj dochodzi do samoistnego ustąpienia choroby. Zdarza się jednak, że choroba przebiega z w pełni wyrażonymi objawami. Sprzyjają temu:

  • młody wiek (głównie szczenięta i psy do 2 lat),
  • zła dieta, niedobory składników pokarmowych (gł. niedobór witaminy A i białka),
  • choroby przebiegające ze spadkiem odporności,
  • złe warunki środowiskowe:
    • zbyt wysoka wilgotność i temperatura sprzyjająca rozwojowi grzyba,
    • pasożyty (pchły, świerzb) powodujące świąd skóry, w wyniku czego pies się drapie i dochodzi do powstania zadrapań, przez które grzyb wnika do środka,
    • skupiska psów, gdzie panują złe warunki higieniczne np. schroniska,

 Grzybica objawia się w postaci miejscowych przerzedzeń włosa bądź w postaci zmiany charakteryzujących się okrągłym kształtem bezwłosym bądź z widocznym króciutkim włosem  (tak zwana grzybica strzygąca). Wynika to z tego, że grzyb nie uszkadza cebulki włosa, w związku z czym dochodzi do ułamania włosa przy skórze lub kilka mm nad nią, a nie do jego wypadnięcia. Skóra w obrębie zmiany grzybiczej jest zgrubiała, na skórze pojawiają się szare łuski wyglądające jak popiół z papierosa. Zmiana grzybicza na obwodzie może być zaczerwieniona. Świąd jest mierny bądź w ogóle nie występuje. W wyniku powikłań bakteryjnych zmiany stają się sączące, zaczerwienione towarzyszy temu silny świąd.

Leczenie:

W przypadku zmian łagodnych, ograniczonych niepowikłanych bakteryjnie leczenie polega na miejscowym stosowaniu preparatów przeciwgrzybiczych w postaci maści czy areozolu. Również skuteczne są kąpiele w specjalnie przeznaczonych do tego preparatach. Kąpiele stosuje się zazwyczaj 1x w tygodniu przez okres kilku tygodni.

W przypadku kiedy leczenie miejscowe nie daje zadowalających rezultatów stosuję się leczenie ogólne w postaci preparatów doustnych. Leki podaje się przez okres kilku tygodni lub miesięcy.

Również dostępne są na rynku szczepionki przeciwko M.canis. Zaszczepienie zwierzęcia skraca czas leczenia, a regularne doszczepianie eliminuje nawrót choroby.

W przypadku środowiska, w którym przebywa pies należy je koniecznie porządnie odkurzyć (kilkakrotnie) i odkazić, żeby pozbyć się grzyba  i jego zarodników. W przypadku posłań trzeba je uprać najlepiej w temp. 90°C, a sprzęt w postaci misek, grzebieni, szczotek najlepiej wygotować.

Należy pamiętać, że grzybica przenosi się łatwo na inne zwierzęta bytujące w środowisku chorego psa jak i na ludzi. Dlatego też w celu zminimalizowania ryzyka przeniesienia grzybicy na inne osobniki należy w miarę możliwości odizolować chore zwierzę, niezwłoczne poddać je leczeniu jak i pamiętać podstawowych zasadach higieny (regularne sprzątanie i odkażenie środowiska w którym bytuje chore zwierzę, mycie rąk po kontakcie z chorym zwierzęciem, w przypadku posiadania innych zwierząt osobne miski i posłania i szczotki).

 

 

 

 

 


1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek (12 głosów, średnia: 3,50 z 5)
Loading ... Loading ...
Znalazleś błąd na stronie? Wyślij uwagi